تعیین خدمات بسته بیمه درمان پایه همواره یکی از چالش های اساسی سیاستگذاران بخش سلامت ایران بوده است. این مطالعه از نوع کاربردی است و با هدف تعیین مشکلات تعیین بسته در ایران و ارایه پیشنهادهایی به سیاستگذاران برای بهبود وضعیت موجود با استفاده از روش کیفی در سال 1388 انجام گرفته است. جامعه مورد پژوهش، 20 نفر از صاحبنظران و دست اندرکاران بیمه سلامت کشور و ابزار گردآوری داده ها مصاحبه بوده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که توافق بر سر کلیات، معیارهای تدوین، سازماندهی، تامین مالی، نظام پرداخت، قوانین و مقررات، حدود تعهدات، ترکیب و نحوه پوشش جمعیتی، هماهنگی، رفتار، سیاستگذاری و نظارت و کنترل 12 چالش اساسی تعیین مناسب خدمات بسته بوده اند. به عبارت دیگر بعد از اتفاق نظر در مورد کلیات و رفع مشکلات مرتبط با موارد فوق می توان از طریق معیارهای مناسب خدمات مناسبی در بسته قرار داد. بر اساس نتایج حاصل، تعیین مناسب بسته بیمه درمان پایه در ایران نیازمند دیدگاهی نظام مند به این مقوله و طراحی یک برنامه بلندمدت است. این برنامه باید بتواند مشکلات تعیین شده در این پژوهش را به صورتی نظام مند حل نماید.

مقدمه: تعیین خدمات بسته بیمه درمان پایه، همواره یکی از چالش های اساسی سازمان های بیمه ای بوده است. به عبارت دیگر، این سازمان ها همیشه با این سوال رو به رو بوده اند که با توجه به محدودیت منابع، برای تعیین خدمات این بسته چه معیارهایی را مورد توجه قرار دهند. بدون تعیین معیارهای تاثیرگذار بر تدوین بسته بیمه درمان پایه و در نظر گرفتن نقش واقعی آن ها، بدون شک بسته خدماتی تعریف می شود که از نظر سیاسی غیر قابل قبول است، از جهت مالی امکان پذیر نیست، از منظر فنی ناکاراست و یا مجموعه ای از این مشکلات را دارد.این مطالعه با هدف تعیین معیارهای اطلاعاتی برای خدمات بسته بیمه درمان و اهمیت هر کدام از آن ها در تدوین این بسته، انجام شده است.روش بررسی: مطالعه حاضر مطالعه ای توصیفی– مقطعی بود که در سال 1387 انجام گرفت. در مرحله اول مطالعه، با 20 نفر از کارشناسان و دستاندرکاران بیمه سلامت کشور، مصاحبه ای صورت گرفت و در ادامه، معیارهای مورد استفاده این مصاحبه ها به همراه معیارهای استخراج شده از مطالعه مفهومی، جمع آوری و طبقه بندی گردید. در مرحله دوم مطالعه، معیارهای جمع آوری شده در قالب یک پرسش نامه، به علت نظرخواهی در اختیار 52 نفر از کارشناسان سازمان های بیمه گر پایه گذاشته شد. با استفاده از روش اعتبار محتوا و همچنین آزمون- بازآزمون (r=0.084)0 اعتبار و روایی پرسش نامه تایید شد. برای تحلیل داده ها در مرحله اول از نرم افزار Atlas-Ti و روش تحلیل محتوا و در مرحله دوم از نرم افزار SPSS و روش آمار توصیفی استفاده گردید.یافته ها: معیارهای استخراج شده از مرحله اول در قالب 32 معیار و 6 گروه طبقه بندی گردید. کارشناسان بیمه ای کشور معتقد بودند که مهم ترین معیارهای تعیین کننده محتوای بسته بیمه درمان پایه در حال حاضر شامل معیارهای «قابلیت اجرایی»، «دیدگاه افراد و گروه های سیاسی»، «هزینه مداخلات» و «تعلق داشتن افراد بیمار به گروه های آسیب پذیر» می باشند. این کارشناسان به «هزینه اثربخشی» خدمات، «اثربخشی خدمات»، «اعتبار مستندات» و «عدالت» به عنوان مهم ترین معیارهایی که از طریق آن ها می توان خدمات بسته را به طور مناسبی تعیین نمود، اشاره کردند.نتیجه گیری: برای تدوین مناسب تر خدمات بسته بیمه درمان پایه، پیشنهاد می گردد که شرایط لازم برای انجام مطالعات هزینه اثربخشی مهیا شود و نتایج این مطالعات، جایگزین معیارهایی نظیر اعمال نفوذ گروه های مختلف در تعیین خدمات بسته بیمه درمان پایه گردد.

زمینه و هدف: استفاده یک روش مناسب برای اولویت بندی و چگونگی تدوین بسته خدمات پایه سلامت یک چالش جدی می باشد. این پژوهش با هدف طراحی فرایند تدوین بسته خدمات پایه سلامت در ایران انجام شد. روش کار: یک مطالعه ترکیبی از روش های کمی و کیفی انجام شد. بخش کیفی با استفاده از طریق 25 مصاحبه عمیق فردی و 2 جلسه بحث گروهی متمرکز با صاحب نظران وزارت بهداشت، سازمان های بیمه گر و سازمان برنامه و بودجه انجام شد و بخش کمی، مطالعه ای توصیفی و مقطعی با 277 نفر از صاحب نظران و بوسیله پرسشنامه ای که روایی و پایایی آن تایید شده بود، انجام گردید. بخش کیفی با رویکرد تحلیل محتوا و بخش کمی با استفاده از نرم افزار SPSS23 تحلیل شد. نتایج: مراحل فرآیند تدوین بسته خدمات پایه سلامت شامل 4 مرحله تبیین لیست خدمات موجود در بسته خدمات پایه سلامت، استخراج معیارهای ورود خدمات به بسته خدمات، اولویت بندی معیارهای ورود خدمات به بسته، مقایسه خدمات با معیارهای اولویت دار می باشد. در پایان مرحله اولویت بندی، معیارهای بار بیماری ها، گروه های هدف و نیاز جامعه دارای بیشترین میانگین و به عنوان مهمترین معیارها شناخته شدند. نتیجه گیری: فرآیند طراحی شده در این مطالعه، شواهد علمی مورد نیاز را با تاکید بر ورود و تداوم خدماتی که دارای اولویت بالاتری می باشند و حذف خدماتی که در معیارها از اولویت کمتری برخوردار می باشند، در اختیار سیاستگذاران قرار می دهد.

مقدمه: نظر به اینکه سیستم آموزشی فعلی جهت دانشجویان گروه پزشکی به نحوی است که دانشجویان بیشتر زمان آموزش خود را در چارچوب برنامه های رسمی محدود به شرایط تصنعی و کلاسیک طی می کنند، در نتیجه میزان رضایت از کیفیت آموزش به روش موجود و کاربرد آموخته ها در شرایط واقعی نیاز به بررسی و حتی تغییر در رویکرد حاضر دارد.مرور مطالعات: با مطالعه تاریخچه خدمات و آموزش جامعه نگر و جامعه محور در می یابیم که حدود یک قرن پیش به صورت Service learning ارایه خدمات و آموزش به فراگیران همزمان در بستر جامعه انجام می پذیرفت. از اوایل 1900 تاکنون، آموزش دهندگان متوجه اهمیت ارتباط خدمات با اهداف آموزش شده اند و درطی قرن از 1960 تا 1970 در نتیجه S.L گذشته این مفهوم در آموزش جایگاه خود را حفظ کرده است. اغلب برنامه های فعالیت دانشجویان در جامعه در راستای اهداف آموزش توسعه یافت. این S.L اساس اعتقاد و مشابه نگرش ساختار گراهاست که معتقدند تولید و ساخت دانش در افراد از دانش و تجربیات پایه و مقدماتی شروع می شود بطرف فرایند یادگیری، تفسیر و بحث پیرامون اطلاعات جدید در زمینه اجتماع و محیط فردی پیش می رود. در حقیقت مفهوم یادگیری دو طرفه اساس و وجه تمایز تجربه ناشی از آموزش به روش دانشجویان به اهداف آموزشی دروس خود با مشارکت در برنامه های ارایه خدمت در شرایط واقعی دست می یابند و جامعه نیز مستقیما از آن بهره مند می شود. در این روش هم فراگیر و هم جامعه بهره مند می شوند. و فراگیران فعالانه به تولید محصول و خدمت مرتبط با اهداف آموزش می پردازند. با توسعه نگرشها، باورها و رفتارها در ارتباط با جامعه، شهروندانی مطلع و نیروی کار تولیدی تربیت می کنند. در این روش اساس کار دریافت باز خورد از جامعه و مدرسان است که به فراگیران فرصت می دهد دانش جدید خود را با دیگران مطرح کند و آموخته های خود را برای دیگران معنی دار کنند.بحث: در آموزش سنتی مردم بر خدماتی که دریافت میکنند، هیچ گونه کنترلی ندارند، فراگیران نیز قدرت مداخله و کاربرد آموخته های خود را ندارند ولی در این آموزش، تمام ابعاد نیازهای مردم دیده می شود و فراگیران با مشارکت مردم روی نیازها کار می کنند، مردم بر ارایه خدمات نظارت دراند. انریش می گوید: یادگیری فراگیران از طریق خواندن کتابهای قطور در اطاقهای در بسته ایجاد نمی شود، بلکه باید درهای پنجره ها را باز کرد و به دنبال تجربه بود. در نهایت به کمک SL فرصتی برای آزمون مسوولیت پذیری، تبدیل شدن به یک شهروند خوب را برای فراگیران در حین دستیابی به اهداف آموزش و ارایه خدمت به مردم ایجاد نماییم.

مقدمه: جمعیت ایران به سرعت در حال سالمند شدن است و حجم عظیمی از خدمات با هدف کاهش هزینه ها و بار مراقبتی جمعیت سالمندان در مراکز خدمات جامع سلامت ارائه می شود؛ از این رو، شناسایی عوامل موثر بر عدم مراجعه سالمندان جهت دریافت خدمات سلامت از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه نیز با هدف تعیین و مقایسه علل عدم مراجعه سالمندان به مراکز خدمات جامع سلامت از دیدگاه سالمندان ساکن شهر اسفراین انجام شد. مواد و روش کار: پژوهش حاضر مقطعی از نوع توصیفی-تحلیلی بود. جامعه آماری آن تمامی سالمندان ساکن شهرستان اسفراین بودند. ابتدا به روش نمونه گیری تمام شماری 290 نفر از سالمندان که طی دو سال گذشته به مراکز خدمات جامع سلامت مراجعه نکرده بودند، بررسی شدند. سپس آن ها به پرسشنامه های جمعیت شناختی و علل عدم مراجعه سالمندان به مراکز خدمات جامع سلامت که توسط معصومی و همکاران روانسنجی شده است، پاسخ دادند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آمار توصیفی و تحلیلی از جمله میانگین، انحراف معیار، فراوانی، اسپیرمن، من ویتنی، کروسکال والیس در محیط نرم افزار آماری SPSS-27 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سطح معنادار در تمامی آزمون 0/05 در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه 245 نفر سالمند با میانگین 9/37±72/25 سال شرکت کردند. براساس نتایج به دست آمده بیشترین علت عدم مراجعه سالمندان شرکت کننده به مراکز خدمات جامع سلامت، شرایط فیزیکی نامناسب پایگاه ها و مراکز خدمات جامع سلامت و کمترین نیز آگاهی و شناخت ناکافی نسبت به ارائه خدمات بهداشتی و درمانی بود. نتیجه گیری: برای بهبود خدمات بهداشتی و افزایش دسترسی سالمندان به مراقبت ها، ارائه دهندگان خدمات باید به موانع موجود به دقت توجه کرده و به دنبال راهکارهای جامع و مؤثر برای رفع آن ها باشند. در این راستا توجه به نظرات و نیازهای سالمندان و مشارکت آنان در فرایند طراحی و اجرای خدمات بهداشتی، می تواند به بهبود مستمر و پایدار در دسترسی به مراقبت های بهداشتی منجر شود.

1زمینه و هدف: بیماران مبتلا به سرطان با چالش های زیادی مواجهه هستند. آن ­ها برای سازگاری با این چالش ها در تلاش هستند که از رویکردهای معنوی استفاده نمایند. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی بسته ارتقای سلامت معنوی براساس شکوفایی بر باورهای اساسی بیماران مبتلا به سرطان کلیه شهر تهران انجام شد. روش ها: روش پژوهش، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش­ آزمون، پس ­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به سرطان کلیه عضو انجمن سرطان کلیه شهر تهران در سال 1401-1400 بود که 30 نفر به روش هدفمند انتخاب و به گروه آزمایش و گروه کنترل به شیوه تصادفی تخصیص یافتند. بسته ارتقای سلامت براساس شکوفایی معنوی بر روی گروه آزمایش اجرا شد. از پرسشنامه باورهای اساسی کاتلین و ایستاین (1992) برای جمع آوری اطلاعات استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یا اندازه­ گیری مکرر بررسی شدند. یافته ها: نتایج حاکی از آن است که میانگین نمرات باورهای اساسی بیماران بین گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری دارد (0/001>P) و بسته ارتقا سلامت معنوی براساس شکوفایی، باورهای اساسی بیماران را در بیماران مبتلا به سرطان کلیه به صورت پایدار افزایش داده است (0/001>P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، بسته ارتقای سلامت معنوی می تواند در بهبود باورهای اساسی بیماران مبتلا به سرطان کلیه از کارایی لازم برخوردار باشد.